آرماندو
دياز در ناپل متولد شد و در آكادمی علوم نظامی در رسته توپخانه
تحصيل نمود. او با درجه
سرهنگی فرماندهی واحد 93
پياده را در جنگ با عثمانی در كشور لیبی به عهده داشت.
در سال 1914
با آغاز جنگ او سرتيپ شد و یکی از
كسانی بود كه همراه با واحدهای تابعه خود زير نظر ژنرال
لوئیجی كادورنا خدمت نمود.
در ژوئن 1916 او ژنرال
دو ستاره شد و سپس فرمانده لشگر 49
و پس از آن نيز به فرماندهی گروه
ارتش 23 منصوب گرديد.
در سال
1917
و درجنگ كاپورتو كه يك مصيبت واقعی
برای ايتاليا بود، او فرمانده ستاد ژنرال كادورنا و سپس
جانشين او گرديد. وی موفق
شد باقيمانده ارتش ايتاليا را تجديد سازمان داده و در سال
1918 در نبرد مونت گراپا و
نبرد رودخانه پياو موفق به شكست اتريش شد.
آرماندو دياز مجددا در نبرد ويتوريو
ونتو در سال 1918 ارتش
امپراطوری اتريش -مجارستان
را يكبار ديگر شكست داد. او
با قطع خط ارتباطی ارتش امپراطوری اتريش - مجارستان موجب ايجاد
اغتشاش در اردوی قوای آن كشور گرديد و با اين جنگ موفق شد به
جنگ با پيروزی ايتاليا خاتمه دهد.
در
1
نوامبر 1921
او به كانزاس سیتی در آمريكا دعوت
شد و در مراسم بزرگداشت آزادی و پيروزی در جنگ كه با حضور
فرماندهان متفقين برگذار شد، شركت نمود.
او به همراه ژنرال بارون ژاكوب از
بلژيك، ژنرال پرشينگ از آمريكا، ژنرال فريناند فوش از فرانسه
و ژنرال ديويد بتی از انگلستان در اين مراسم حضور داشت. در اين مراسم از افراد ياد شد يك
تنديس كوچك ساخته شد و به ياد پيروزی و آزادی ملل، در بنائی
كه بعدها به بنای يادبود آزادی معروف شد، نصب گرديد.
او پس از جنگ سناتور شد و در سال
1921 از طرف امانوئل سوم
پادشاه ايتاليا مورد تقدير قرار گرفت و عنوان دوك پيروزی
یا
DUKA DELLA VITORIAرا به
دست آورد. موسولینی او را
به وزارت جنگ برگزيد و به او درجه فيلد مارشالی داد.
وی در سال 1924
بازنشسته شد.
آرماندو دياز در سال 1928
درگذشت و در كليسای سانتا ماريا
دگلی آنجلی دی مارتيری دفن گرديد.
گانزاس سیتی در
ایالات متحده آمریکا - بنای یادبود پیروزی در جنگ جهانی دوم که
یک تندیس کوچک از ژنرال آرماندو دياز به نمایندگی از ایتالیا
در آنجا نصب شده است