باركهورن در كونيسبرگ به دنيا آمد. او علاوه براينكه به دو
زبان تسلط داشت بسيار سخت كوش هم بود و همين باعث موفقيتش در
دوره های آموزشی رزم هوائی ميشد.
يك سال پيش از جنگ دوم به لوفت وافه
(نيروی هوائی آلمان نازی) پيوست.
در ابتدای جنگ به واحد شكاری اعزام
شد و تا پايان جنگ به ركورد اعجاب انگیز 301
پيروزی در رزم های هوائی دست يافت. شروع او بسيار نااميد
كننده بود. وی جنگنده های
مستر اشمیت 109 را برای
پرواز ترجيح می داد به گفته خودش با اين جنگنده هر كاری
ميتوانست بكند.
اولين
نبردهای او در جبهه غرب و مقابل خلبانان انگلیسی بود اما موفقيت چندانی كسب نكرد و در 29
اکتبر 1940
پس از آنكه توسط يك جنگنده نيروی
هوائی بريتانيا مورد اصابت قرار گرفت در كانال مانش سقوط نمود. در سال
1940
به هنگ 52
در جبهه شرق منتقل شد و تا پايان جنگ
در آن هنگ بود. اولين موفقيت
او در 120 مين ماموريتش بدست
آمد كه در جريان آن در سال 1941
موفق شد يك جنگنده روسی را ساقط
نمايد و اين مقدمه ای بود برای فتوحات ديگر وی.
در ماه نوامبر تعداد پيروزيهای او
به 10 پيروزی رسيد و در
11 نوامبر 1درجه ترفيع گرفت او در 19
جولای 1942
موفق شد با ساقط نمودن 6
هواپيمای شوروی در جبهه شرق تبديل
به آس خلبانها شود (آس به
خلبانی گفته می شود كه در يك روز حداقل 5
پيروزی بدست آورد).
در سال 1943
موفق به دريافت مدال صليب آهن شد كه
اين امر به دليل کسب 59
پيروزی در درگيرهای هوائی بود در 18 و 19
دسامبر 1942
باكهورن موفق شد تعداد پيروزيهای
خود را از 95 به 100
پيروزی برساند.
در 9
ژانویه 1943
اين رقم به 105
پيروزی رسيد.
او در اين روز موفق شده بود دو
خلبان مشهور و مطرح اتحاد شوروی به نامهای واسيليف و لئو
شستاكوف را ساقط نمايد اما هر دو خلبان موفق شدند جان سالم بدر
برند. در 11
ژانویه 1943
باركهورن به صليب شواليه نائل شد و
در 1 سپتامبر 1943
به عنوان فرمانده واحد دوم
JG52انتخاب شد.
در 5
سپتامبر 1943
موفق شد قهرمان اتحاد شوروی به نام
نيكلای كلپيكوف را ساقط نمايد كه منجر به كشته شدن اين خلبان
گرديد. نيكلای كلپيكوف به
تنهائی 10 پيروزی بدست آورده
بود و در 32 پيروزی نقش موثر
داشته است. اما شيرینی اين
پيروزی با سقوط خلبان آس مشهور آلمانی به نام هاينز اشميت
که 173 پيروزی بدست آورده بود،
از ميان رفت. در 30 نوامبر
1943 تعداد پيروزيهای
باركهورن به رقم شگفت انگیز 200
رسيد.
در جنگ كريمه ارتش آلمان، واحد تحت
فرماندهی باركهورن را برای پوشش دفاع هوائی از كريمه و كوبان
انتخاب نمود. اين واحد در
طی مدت سه ماه كه از دسامبر 1943 تا 13
فوریه 1943
بطول انجاميد موفق به ثبت
350 پيروزی شد كه سهم باركهورن
50 پيروزی بود.
در 13
فوریه 1944
باركهورن موفق به ثبت ركورد بی
نظیر 250 پيروزی گرديد اما در
مقابل اين پيروزی از ناحيه سر آسيب ديد.
در 2
مارس 1944
به نشان ريتر كروز دست يافت و در
1 ماه می 1944
به درجه سرگردی رسيد. در
31 ماه می 1944
توسط يك هواپيمای
P39ارتش شوروی هدف قرار گرفت و سرنگون
شد در اين روز او مقابل حمله يك بمب افكن شوروی را گرفت اما از
جنگنده های اسكورت اين بمب افكن غافل شد.
هواپيمای
BF109باركهورن به شدت خسارت ديد
و باركهورن عليرغم آسیبی كه از ناحيه شانه و پای راست ديده بود
موفق شد هواپيمايش را در پشت خطوط خودی فرود آورد و برای مدت
4 ماه بستری شد.
هويت خلبانی كه او را هدف قرار داده
بود هرگز معلوم نشد. بعضی
منابع اين خلبان را الكساندر پوكريشكين خلبان مشهور روس اعلام
كرده اند اما براساس منابع او در اين روز در ناحيه ای كه
باركهورن سقوط نمود نبوده است.
پس از بازگشت به واحدش او ملاحظه
نمود كه افرادش از نظر روانی بسيار مضطرب و پريشان احوال
ميباشند. باركهورن با
اشتياق بسيار برای پرواز آماده شد اما وقتی در حين پرواز يك
هواپيمای خودی را ناگهان پشت سر خود ديد بسيار ترسيد و اين ترس
برای چندين هفته بر او غالب شده بود.
او سعی كرد بر اين ترس غلبه نمايد و
در 14 نوامبر 1944، موفق
شد 275 مين پيروزی خود را
كسب نمايد. او طی چند هفته
بعد موفق شد 26 پيروزی ديگر
كسب نمايد و ركورد پيروزيهای خود را به رقو 301
پيروزی برساند.
آخرين پيروزی او در 5
ژانویه 1945
روی داد.
در 16
ژانويه او به فرماندهی
JG6منصوب شد.
اين واحد ماموريت داشت تا از رايش
سوم (خاك اصلی آلمان) دفاع نمايد.
اين واحد كه مجهز به هواپيمای
نوظهور جت بود، مركب از خلبانان قدیمی و تازه كارانی بود كه در
مقابله با نيروی هوائی آمريكا آسييب بسياری ديده بود اما
باركهورن ترجيح ميداد با مستر اشمیت 109
خود پرواز نمايد.
او نتوانست مدت زيادی در اين سمت
باقی بماند و به دليل روان پریشی در يك كلينيك روانی بستری شد. او پس از اتمام دوران نقاهت
توسط
آدولف گالاند برای تاسيس واحد
JV44كه منتخبی از بهترين خلبانان آلمان
بود دعوت شد. اين واحد مجهز
به جت های 262 بود اما
باركهورن نتوانست هيچ پيروزی ديگری بدست آورد.
هواپیمای مخصوص
بارکهورن
در 21
آوریل 1945
او آخرين و 1104
ماموريت خود را به انجام رساند. در اين ماموريت موتور
هواپيمای او آتش گرفت و اين درحالی بود كه او به يك آرايش از
بمب افكن های دشمن نزديك ميشد او تصميم به فرود اضطراری گرفت
اما زمانی كه به فرودگاه نزديك ميشد مورد حمله چند هواپيمای
P51دشمن قرار گرفت.
باركهورن موفق شد هواپيمای مشتعل را
فرود آورد اما زخم كوچکی برداشت.
وی اسير آمريكائی ها شد اما در
سپتامبر 1945 از زندان آزاد
شد.
او در يك روز موفق شد
به تنهائی 7 هواپيمای شوروی
را ساقط نمايدهمچنين در طی
ماموريتهایش 9 بار هدف قرار
گرفت و 3 بار هم زخمی شد.
او در سال 1956
به نيروی هوائی آلمان غربی پيوست و
در سال 1975 بازنشسته شد. در
6
ژانویه 1983
او و همسرش به سختی تصادف كردند. همسر او به نام كريستل در
دم جان سپرد ولی گرهارد باركهورن دو روز بعد و در 8
ژانويه درگذشت.
آنان در باواريا دفن گرديدند.