او
یکی از برترین خلبانان آس ایتالیائی در جنگ دوم جهانی بود که
تخمین می زنند بین 10 تا 26
هواپیمای دشمن را سرنگون کرده باشد.
او به دریافت 4
مدال های شجاعت نظامی نقره و دو
مدال برنز شجاعت در پیکار مفتخر شد.
او در 11
نوامبر 1915
در شهر تریپولی در لیبی متولد شد.
پدرش قاضی دادگاه بود و گالئازو
ویسکونتی و مادرش سیسیلیا دالاگلیو نام داشتند.
او در اکتبر 1936
به نیروی هوائی سلطنتی ایتالیا
پیوست و در آکادمی پرواز سلطنتی در شهر کاسترا آموزش خود را به
اتمام رساند. او که در پرواز
با هواپیمای
BA 25آموزش دیده بود مدتی بعد با هواپیمای
RO41به پرواز مشغول شد.
در
سال 1939 او به درجه ستوان
سومی ارتقا یافت و ماموریت یافت با هواپیمای
BA65که یک هواپیمای حمله به اهداف زمینی
بود در فرودگاهی در توبروک در تونس به خدمت مشغول شود.
او به دلیل دیسیپلین نظامی خود موفق
شد به فرماندهی یک اسکادران برگزیده شود ولی مدتی بعد درخواست
نمود به واحد قبلی خود باز گردد.
او به همراه اسکادران کاپورونی
309 که تحت فرمانش بود مورد حمله
اسکادران 33 گلادیاتور قرار
گرفت اما به دلیل مهارت بالای خود موفق شد به همراه افرادش از
چنگ آنان بگریزد. ویسکونتی
به دلیل این عملیات به دریافت اولین مدال برنزخود مفتخر شد.
از
ماه ژوئن 1940 تا پایان همان
سال او در عملیات های مختلفی شرکت کرد و در هیچکدام از این
نبردها از صحنه نگریخت و به همین دلیل موفق به کسب دومین مدال
برنز و یک مدال شجاعت گردید.
واحد موسوم به STORMO50که ویسکونتی در آن خدمت میکرد در
ژانویه سال 1941 به دلیل
تلفات زیاد منحل شد و ویسکونتی به واحد STORMO45منتقل شد.
این واحد به هواپیماهای
مکچی
200مجهز بود و مدتی بعد هواپیماهای
جدیدی با نام ماکچی 202 به
این واحد تحویل شد که تا پایان جنگ مورد استفاده قرار گرفت.
در 22
دسامبر 1941
در یک نبرد هوائی برفراز جزیره مالت
او احتمالا موفق به پیروزی بر یک هواپیمای
هریکن انگلیسی شد.
اولین پیروزی رسمی او در 15
ژوئن 1942
با ساقط نمودن یک هواپیمای بریستول
در نزدیکی جزیره پانته لاریا اتفاق افتاد.
در
روز 13 آگوست او که به همراه
سه هواپیمای دیگر برای یک ماموریت اکتشافی برفراز جزیره مالت
در حال پرواز بود، یک کاروان دریائی از گشت های انگلیسی را
مشاهده کرد که توسط یک گروه از هواپیماهای
اسپیت فایر انگلیسی
اسکورت میشدند. ویسکونتی در
این نبرد هوائی موفق شد دو هواپیمای اسپیت فایر انگلیسی را
سرنگون کند و به دو هواپیمای دیگر آسیب وارد آورد.
او اجازه داد دیگر هواپیماهای
ایتالیائی به شناسائی ادامه دهند و خود به نبرد ادامه داد.
این پیروزی او را به دریافت نشان
نقره شجاعت نظامی مفتخر گردانید.
پس از انعقاد قرار داد صلح ویسکونتی
به خدمت نظامی خود برای دولت جدید جمهوری سویالیست ادامه داد و
مدت زمانی کوتاه پس از آن به درجه کاپیتانی نائل شد و فرماندهی
اسکادران اول از گروه اول کاسِِسیا را بدست آورد.
در
ماه می 1944 او به درجه
سرگردی نائل شد. پس از
انحلال ارنش جمهوری سوسیالیستی ویسکونتی در 3
ژانویه 1944
موفق شد ضمن ساقط نمودن یک هواپیمای
P-38آمریکائی خلبان آن را نیز از پای
درآورد. این اتفاق در جنوب
شهر پیه مونتس روی داد.
ویسکونتی چندین بار زخمی شد اما هیچ یک خطرناک نبود.
اگر چه او هرگز ادعا نکرده بود که
بیش از 10 کشته بر خلبانان
دشمن وارد کرده باشد اما بعضی منابع تعداد تلفات وارده بر دشمن
توسط او را 26 نفر میدانند.
مهمترین پیروزی او در
14مارس 1945
با پیروزی بر یک هواپیمای
P-47رخ داد که برفراز دریاچه گاردا رخ
داد.
در
29 آوریل 1945
ویسکونتی و افرادش در یک فرودگاه
نظامی به نام مالاپنسا در نزدیکی میلان پس از آنکه توسط
پارتیزانها اطمینان یافتند کشته نخواهند شد مجبور به تسلیم شدن
در برابر پارتیزان های کمونیست ایتالیائی شدند.
این خاطر جمعی توسط شهردار شهر
میلان نیز به آنان داده شد.
آنان سپس مورد بازجوئی قرار گرفتند و پس از آن او و افسرانش در
یک اتوبوس به یک سربازخانه در اطراف شهر ویسنزو مونتی برده
شدند. این سرباز خانه متعلق
به گارد جمهوری ملی بود. در
ساعت دو بعد از ظهر او و دستیارش ستوان والریو استفانینی ظاهرا
برای یک بازجوئی معمولی برده شدند اما هردو آنها از پشت سر هدف
گلوله یک رهبر پارتیزانها که ایسو نام داشت قرار گرفتند.
ایسو در واقع یک روس و از اهالی
شوروی بود که مسئولیت کشتار را برعهده داشت اما مدتی بعد او از
این پست به دلیل جنایت هایش قبل از 8
ماه می 1945
کنار گذاشته شد.