او یکی از دو زن خلبان آس جنگ دوم
جهانی بود که به همراه
لیدیا لیتویاک موفق شدند به تنهائی این عنوان را به دست آورند.
زندگینامه
کاترینا در
7
دسامبر 1916 در یک خانواده
روستائی در روستای کونوپلانکا در ایالت اسمولنسک متولد شد. او در یک کارخانه ساخت
هواپیما در مسکو کار میکرد که حرفه خلبانی برایش بسیار جالب به
نظر آمد و به همین دلیل در باشگاه آموزش خلبانی ثبت نام کرد و
در سال 1937 به عنوان
آموزگار خلبانی به کار پرداخت و در چندین نمایش هوائی با
هواپیمای تک سرنشین یاکوو لوف شرکت نمود.
با آغاز جنگ و حمله آلمان نازی به
اتحاد شوروی او در نیروی هوائی ثبت نام نمود و مامور به خدمت
در هنگ 586هوائی که توسط
ماریانا راسکووا ایجاد شده بود، گردید.
این واحد تماما از زنان خلبان تشکیل
شده بود.
نخستین ماموریت
نظامی او در آوریل 1942 برفراز ساراتوف رخ داد. در
ماه سپتامبر همان سال او به همراه یک زن خلبان دیگر به نام
لیدیا لیتویاک به هنگ 437 که در
استالینگراد می جنگید هوائی اعزام شد.
او به زودی به عنوان یک خلبان ماهر
و جسور در حمله شناخته شد.
او که با هواپیمای شکاری یاک 1 (YAK-1)
می جنگید در روز 6
اکتبر به تنهائی به 13
هواپیمای بمب افکن
یونکرس
JU87حمله کرد و موفق شد اولین پیروزی
خود را با ساقط نمودن یکی از این هواپیماها به دست آورد.
در ماه نوامبر اوموفق
شد 2
هواپیمای شکاری
مستر اشمیت و یک
هواپیمای بمب افکن یونکرس 87
را نیز هدف قرار دهد. در
ماه بعد او به چند پیروزی دیگر نیز دست یافت.
در ژانویه 1943
او به همراه دوستش لیتویاک به هنگ
شکاری 73 وابسته به ارتش
هشتم منتقل شدند و او به زودی به لقب شکارچی تنها نامیده شد. در
23
فوریه 1943
بودانووا به نشان ستاره سرخ دست
یافت. در 19
جولای 1943
و در طول یک جدال هوائی تک نفره برفراز شهر آنتراسیت در ایالت لوهانسک واقع در شرق اکرائین،او
که با سه هواپیمای
مستر اشمیت آلمانی مواجه شده بود اگر چه
ابتدا موفق شد یکی از هواپیماهای دشمن را هدف قرار دهد اما خود
وی نیز هدف یکی دیگر از هواپیماهای آلمانی قرار گرفت و ساقط شد. در این حادثه کاترینا جان
خود را از دست داد.
آمارهای
مختلفی از تعداد پیروزیهای کاترینا بودانووا منتشر شده است که
هیچ کدام رسمی نیست اما به احتمال زیاد او موفق به کسب
11 پیروزی گردیده باشد.
او علاوه بر نشان ستاره سرخ،
2 بار موفق دریافت نشان میهن پرستی
در جنگ نیز گردید. او در
طول جنگ هرگز موفق به دریافت عنوان قهرمان اتحاد شوروی نگردید
اما پس از مرگ و در 1 اکتبر
1993 عنوان قهرمان اتحاد
شوروی توسط فدراسیون روسیه به وی اعطا گردید.