|
نام:
یو اس اس واشینگتن
تاریخ
اقدام به ساخت:
1 آگوست
1939
تاریخ
اتمام پروژه:
1 ژوئن 1940
تاریخ
اعزام به ماموریت:
15 ماه
می 1941
فرجام:
فروش و اوراق در 24
ماه می 1961
نوع:
نبردناو
ظرفیت:
35
هزار تن
طول:
222
متر
عرض:
33
متر
قدرت
پیشرانه:
دارای 8
بویلر
BABCOCK&WILOX
که 4 توربین جنرال الکتریک را با
قدرت 121.000
اسب بخار به حرکت
درمی آورد.
سرعت:
52
کیلومتر در ساعت
شرح:
نبردناو یو اس اس
واشینگتن یکی نبردناوهای برجسته نیروی دریائی آمریکا در جنگ
دوم جهانی بود که به نام ایالت چهل و دوم آن کشور نامگذاری شد. این
نبردناو مجهز به 9 توپ اصلی
410 میلیمتری مدل مارک 6 و
20
توپ ثانویه 380
میلیمتری و نیز 16
توپ ضدهوائی 28
میلیمتری بود.
در سال
1942 نبردناو واشینگتن به عنوان کشتی فرماندهی ناوگان ششم نبردناوها به
فرماندهی آدمیرال جان ویلیام ویلکاکس انتخاب شد که فرماندهی
تمام نبردناوهای مستقر در حوضه آتلانتیک را برعهده داشت. در این زمان واشینگتن و
نبردناو نورث کارولینا ماموریت یافتند تا ناو هواپیمابر
هورنت را اسکورت نمایند. در
26 ماه مارس
به
عنوان
کشتی
فرماندهی نیروی
عملیات 39
انتخاب شد و
به
همراه کشتی های
جنگی
USS WASP
و
WICHITA
و
TUSCALOOSA
به
خدمت
در
پرتلند
در ایالت مین
(MAIN) پرداخت.
در همین سال نبردناو واشینگتن
ماموریت یافت تا به منظور ارتقای ناوگان ساحلی انگلستان که به
منظور تعقیب کشتی تیرپیتز بنادر انگلستان را تخلیه کرده بودند، به آن حدود برود و سپس زمانی که عملیات ایرون کلاد
(IRONCLAD) به منظور تصرف
ماداگاسکار آغاز شد نبردناو واشینگتن مجددا این ماموریت را
دریافت نمود که در سواحل انگلستان باقی بماند.
در 27
مارس 1942
در حالی که گروه اعزامی ماموریت
داشت به سوی اسکاپا فلو حرکت کند، آدمیرال جان ویلیام ویلکاکس
به دلیل یک موج سهمگین به دریا سقوط نمود هواپیماهای برخاسته
از کشتی
WASP به منظور یافتن
او به پرواز در آمدند چندین تیوپ نجات به آب انداخته شد. یکی از خدمه یک ناوشکن به نام
WILSON یک جنازه را دید که
به صورت دمر بر روی آب قرار گرفته بود اما به دلیل شرایط بد آب
و هوائی امکان بیرون کشیدن جنازه از آب فراهم نشد.
بعدها دیکشنری ناوگان دریائی آمریکا
نوشت که یک عقیده این است که او احتمالا دچار عارضه قلبی شده
بود. پس از بی نتیجه بودن
عملیات جستجو آدمیرال روبرت.
سی گیفن فرمانده ناو ویچیتا به
عنوان فرمانده گروه اعزامی انتخاب شد و گروه به سوی اسکاپافلو
به حرکت خود ادامه داد و در 4
آوریل 1942
به آنجا رسید.
در آنجا آنها به ناوگان ساحلی
انگلستان تحت هدایت آدمیرال جان.
سی تاوی که در نبردناو مشهور
KING GEORGE V (شاه جورج
پنجم) پیوستند و برای مدت
یک ماه در مانورها و تمرین های نظامی شرکت نمودند.
در 28
ماه آوریل نبردناو واشینگتن رهسپار
عملیات گردید. در این
عملیات واشینگتن به همراه نبردناو ویچیتا و توسکالوسا و 4 ناوشکن آمریکائی دیگر و
نیز نبردناو جورج پنجم و
VICTORIOUS
و
KENYA
و 6
ناوشکن انگلیسی ماموریت یافتند یک
کاروان دریائی به نام
PQ-15
را به مقصد بندر مورمانسک روسیه اسکورت نمایند.
این اولین ماموریت مشترک ناوگان
دریائی آمریکا و انگلستان بود.
در 1
ماه می زمانی که نبردناو جورج پنجم
به شکلی تصادفی با ناوشکن پنجاب برخورد نمود نبردناو واشینگتن
که دقیقا پشت سر جورج پنجم درحال حرکت بود نیز نتوانست خود
را کنترل نماید و با یک ناوشکن برخورد نمود که در نتیجه آن
برخورد ناوشکن صدمه دیده غرق شد و واشینگتن نیز صدمه دید. در این برخورد بعضی از
تاسیسات کشتی مانند سامانه کنترل آتش و رادار توپهای اصلی
واشینگتن صدمه دید. خسارت
در جروج پنجم از این نیز بیشتر بود و سینه کشتی آنچنان آسیب
دید که ضرورت یافت خدمه آن به یک ناوشکن منتقل شوند تا کشتی
مورد تعمییر قرار گیرد.
کشتی های آمریکائی مجبور به ترک گروه گردیدند تا به جزیره
هاوالفور بروند و تجهیزات حمل شده توسط خود را در کشتی باری
MIZAR تخلیه نمایند در
15 ماه می این گروه به همراه
تعدادی از اعضای گروه انگلیسی منطقه را ترک نمودند و در
3 ژوئن به اسکاپافلو وارد شدند. در
4
ژوئن واشینگتن تحت فرماندهی نیروی
دریائی متفقین در اروپا قرار گرفت که فرمانده آن دریادار
هارولد راینسفورد استارک بود.
او یک سرفرماندهی موقت تشکیل داد و
در 7 ژوئن جورج ششم پادشاه
انگلستان از کشتی واشینگتن بازدید نمود.
یک ماه بعد واشینگتن در اقیانوس
اطلس شمالی مستقر شد تا پوششی برای رفع خطراتی که از جانب
کشتی های جنگی خطرناک آلمانی مانند تیرپیتز باشد و کاروانهای
دریائی
PQ-16
و
PQ-17
را از خطر حمله آنان حفظ نماید اما
PQ-17 به معنای واقعی با
فاجعه مواجه شد یک سلسله رخدادهای پشت سرهم باعث شد وزارت
دریاداری دستور پراکندگی کاروان را در 4
جولای صادرنماید.
این دستور اشتباه اشعار میداشت که
نبردناو تیرپیتز نزدیک گروه قرار دارد در حالی که تیرپیتز در
اسکورت رزمناو سنگین آدمیرال هایپر و 6
ناوشکن در شمال نروژ قرار داشت.
تنها 13
کشتی از 34
کشتی گروه
PQ-17
موفق شد به روسیه برسد و مابقی یا
توسط زیردریائی های آلمانی و یا توسط بمب باران لوفت وافه غرق
شدند. اندک مدتی پس از این
افتضاح واشینگتن به آمریکا فراخوانده شد و در بندر بروکلین
مورد تعمییر قرار گرفت. در 23 آگوست
1942 واشینگتن به همراه سه
ناوشکن دیگر با عبور از نیویورک خارج شد و پس از عبور از کانال
پاناما به سوی غرب به مسیر خود ادامه داد و وارد حوزه پاسفیک
گردید. این کشتی در
14 سپتامبر وارد بندر نوکوثه آلوفا
پایتخت کشور کوچک تونگا گردید و از سوی آدمیرال ویلیس. ا. لی. جر
فرمانده نیروی آبی خاکی شماره
17 به عنوان کشتی فرماندهی
انتخاب گردید و وظیفه داشت از ناو هواپیمابر هورنت محافظت
نماید.
جزیره تونگا در
پاسفیک
واشینگتن در نبرد
جزایر سلیمان و نبرد گوادال کانال شرکت فعال نمود.
در این زمان با حمله ژاپن به دو ناو
هواپیمابر
WASP
و
HORNET تنها یک ناو هواپیمابر به
نام
ENTERPRISE عملیاتی بود. در جریان نبرد گوادال
کانال
آدمیرال ایساروکو یاماموتو فرمانده مشهور ژاپنی تلاش نمود
تا فرودگاه مشهور هندرسون را تصرف نماید اما با پایداری ارتش
آمریکا شکست خورد و تلفاتی سنگین را متحمل شد.
در جریان این تهاجم واشینگتن به سوی
ناوشکن شیکینامی شلیک نمود که این شلیکه موجب هیچ گونه خسارتی
نگردید ولی آدمیرال شیناتورو هاشیموتو فرمانده ژاپنی دستور داد
ناوهای شیکینامی و سندائی در پس پرده ای از دودِ استتار عقب
نشینی کنند.
عملیات در اطراف
جزیره ساوو - یو اس اس واشینگتن - 14 و 15 نوامبر 1942
در آوریل
1943 نبردناو واشینگتن در سواحل کالدونیای نو به عنوان کشتی فرماندهی
آدمیرال لی به خدمت مشغول شد و در جریان نبرد جزایر سلیمان به
عنوان کشتی محافظت کننده از ناوهای هواپیمابر خدمت نمود و در
28 ماه می 1943
در بندر پرل هاربور مورد
تعمییر و سرویس قرار گرفت.
دو تصویر از
موقعیت پرل هاربور در اقیانوس آرام
در
جنگ جزایر مارشال در 20
نوامبر 1943 واشینگتن به
همراه 2 نبردناو دیگر
و 8 ناوشکن وظیفه حراست و
مراقبت از 2 ناو هواپیمابر
آمریکائی را برعهده داشت ولی تقریبا هیچ آسیبی ندید.
در 1
فوریه 1944
واشینگتن در یک عملیات شبانه با
کشتی ایندیانا برخورد نمود و این تصادف منجر به تعمییر هر دو
کشتی گردید. در ماه ژوئن
1944 واشینگتن در نبرد جزایر
ماریان تحت هدایت آدمیرال لی شرکت نمود.
در این حمله جزایر تینیان، گوام،
روتا و پاگان مورد حمله قرار گرفتند.
در این عملیات ناوگان تحت هدایت
آدمیرال لی دستور یافتند نیروهای ارتش ژاپن در ساحل را گلوله
باران نمایند و در 15 ژوئن
نیز نیروهای تحت امر آدمیرال میتسشر جزایر ایوجیما و چیچی جیما
و هاها جیما مورد حمله قرار دادند.
در 18
ژوئن آدمیرال مشهور ژاپنی به نام جیسابورا اوزاوا با نیروی تحت فرمالندهی خود که به ماهی پرنده
(FLYING FISH) مشهور بود
به نیروی تحت امرش دستور داد به دریای فیلیپین وارد شوند.
جیسابورا اوزاوا
فرمانده ارتش ژاپن در نبرد دریای فیلیپین
از دیگر سو
آدمیرال
رایموند اسپرانس فرمانده ناوگان پنجم دریائی آمریکا از آرایش
ارتش ژاپن به نقشه آنان پی برد و این مسئله موجب شد یک آرایش
دفاعی از کشتی های جنگی آمریکا بر گرداگرد ناوگان لجستیکی آن
کشور ایجاد شود نبردناو واشینگتن و 6
نبردناو دیگر و 4
رزمناو سنگین به همراه 14
ناوشکن پوشش محافظتی لازم را برای
ناوگان لجستیکی فراهم نمودند.
رایموند اسپرانس
فرمانده ارتش آمریکا در جنگ دریای فیلیپین
در
19
ژوئن هواپیماهای ژاپنی برخاسته از
ناوهای هواپیمابر آن کشور و نیز هواپیماهای برخاسته از فرودگاه
های مستقر در جزایر اطراف به کشتی های آمریکائی حمله کردند آتش
سهمگین ناوهای محافظ به همراه پرواز هواپیماهای شکاری آمریکائی
یک دفاع جانانه را به وجود آورد که موجب تلفات سنگین هوائی
ژاپن گردید. این تلفات بالا
موجب شد از آن حمللات با عنوان شکست بزرگ دریای نام برده شود. این تهاجم در
4
موج انجام شد و از 373
هواپیمای شرکت کننده در آن
فقط 130 هواپیما بازگشتند. علاوه بر آن تعداد
50
هواپیمای بمب افکن ژاپنی برخاسته
از جزیره گوام نیز در این تهاجم نابود شد.
در این عملیات بیش از 930
هواپیمای آمریکائی شرکت داشتند
که 29 فروند از این تعداد ساقط
شدند و یک کشتی نیز از نیروی آبی خاکی آدمیرال میتسشر غرق شده
بود. در 10
اکتبر 1944
نبردناو واشینگتن با شلیک توپهای
سنگین خود اوکیناوا را مورد حمله توپخانه ای خود قرار داد و در
21 اکتبر همان سال در نبرد
دریای ویسایان شرکت کرد.
متعاقب آن در جنگ سایگون و هنگ کنک و کانتون و جزایر هاینان
حضور یافت.
در فاصله
9 تا 22 فوریه سال 1945
نبردناو واشینگتن در حمله به
ایوجیما با شلیک توپهای خود آتش پشتیبانی لازم برای پیاده شدن
نیروهای آمریکا در آن جزیره را فراهم نمود و استحکامات و
سنگرهای نیروهای ژاپنی و سایر تاسیسات آن جزیره را ویران نمود. در تاریخ
25
فوریه نیز در حمله به توکیو شرکت
کرد و در سپس در تاریخ 18 و 19 مارس نبردناو واشینگتن
پوشش لازم برای ناوهای هواپیمابر به منظور حمله هوائی به
فرودگاه ها و تاسیسات جزیره کیوشو را فراهم نمود و در 1
ژوئن 1945
پس از مدتها شرکت مستمر در عملیات
جنگی به خلیج سان پدرو در لیت عزیمت نمود و در 6
ژوئن به گوام و سپس به پرل هاربور
عزیمت نمود و پس از تسلیم ژاپن در 15
آگوست، آخرین ماموریت نبردناو
واشینگتن حضور در خلیج توکیو در مراسم تسلیم ژاپن در 2
سپتامبر 1945
بود.
دو تصویر از روز 2 سپتامبر 1945 که
خبر تسلیم ژاپن اعلام شد
سپس نبردناو واشینگتن به بندر سنت
پدرو در کالیفرنیا رفت و مورد تعمییر قرار گرفت و در 6
اکتبر به فرماندهی آدمیرال فردریک
شرمن به کانال پاناما عزیمت نمود و به پنسیلوانیا رفت و در
مراسم روز نیروی دریائی در 27
اکتبر شرکت نمود.
یو اس اس
واشینگتن در بندر بالبوا در پاناما - اکتبر 1945
در
2
نوامبر 1945
در عملیات قالی جادوئی که هدف از آن
انتقال بیش از 8 میلیون
سرباز آمریکائی از اروپا و آسیا به خاک آن کشور بود شرکت کرد و
در 22 نوامبر به بندر
ساوتمپتون انگلستان وارد شد و پس از سوار کردن 189
افسر و 1.479
سرباز به بندر نیویورک بازگشت. در
27
ژوئن 1947
از شرکت در ماموریت جنگی معاف شد و
در ناوگان ساحلی نیویورک در آتلانتیک خدمت کرد و در اواخر دهه
1950 از خدمت معاف شد و در
24 ماه می 1961
فروخته شد و اوراق گردید.
نوشته شده در
تاریخ : 26/03/89
نظر
بدهید |