|
اتو کایتل
متولد 21
فوریه 1917 ، مرگ 14 فوریه 1945
نام مستعار: برونو
اُتو کایتل در 21 فوریه 1917 در شهر کرونسدورف
واقع در ایالت سیسیلیا در امپراطوری اتریش - مجارستان در کشور
کنونی چک متولد شد. پدرش ادوارد کایتل نام داشت و از اهالی
آلمانی تبار ایالت سودت لند کشور چکسلواکی بود. اوتو در
ابتدای دوره جوانی به فن خلبانی بسیار علاقه مند شد و در سال
1939 و در حالی که 22 سال داشت به
لوفت وافه پیوست (به
احتمال فراوان پس از اشغال سودت لند توسط آلمان) . او پس از
اتمام دوره آموزشی، در فوریه 1941 با سِمت افسر جزء به واحد
دوم
JG54
پیوست. او یک
فرد کوتاه قامت بود که نرم صحبت میکرد و این با تصور عموم مردم
در خصوص یک خلبان چنگنده مغایر بود.
در 31 ماه می 1941 او به
دلیل نقص فنی در موتور هواپیمای
BF-109
خود مجبور به ترک هواپیمایش و استفاده از چتر نجات شد. او در
این حادثه جراحت اندکی برداشت. او در اولین روز آغاز
عملیات
بارباروسا در 22 ژوئن 1941 شرکت داشت و موفق شد یک هواپیمای
YAK-1 و یک هواپیمای
SB
روسی را ساقط نماید. در پایان سال 1941 او 17 پیروزی در
کارنامه خود داشت. در 19 فوریه 1942 کایتل موفق شد 39 مین
پیروزی خود را همزمان با ثبت 4.000 مین رکورد عملیات
جنگی
JG54
به
دست آورد. هانس ترایوتلوفت (HANNES TRAUTLOFT) فرماده
JG54 به کایتل گفت:
به شما وعده
می دهم که خیلی طول نخواهد کشید تا شما وینگمن شوید.
در
15
مارس 1942 کایتل پس از کسب 47 مین پیروزی خود در همان روز
مجبور به فرود اظطراری در 60 کیلومتری پشت خطوط دشمن شد. او در
یک دشت باز پوشیده شده از یخ فرود آمد و در یک جنگل مخفی شد تا
اینکه موفق شد خود را به خطوط آلمانی ها برساند. او در یک
هوای سرد و بدون لباس کافی از دریاچه یخ زده ایلمن (ILMEN) عبور کرد و پس از
3 روز تحمل گرسنگی به لشگریان آلمانی رسید. او در 18 مارس به گروه رزمی خود بازگشت و یک درجه ارتقا یافت
و مفتخر به دریافت صلیب طلا شد.
او در تاریخ
29 اکتبر 1943 پس
از آنکه موفق شد 123 مین پیروزی خود را به دست آورد به دریافت
نشان صلیب شوالیه نائل شد و در آوریل 1944 نشان برگ بلوط نیز
به نشان قبلی او اضافه گردید. او از نوامبر 1943 تا ژانویه
1944 فرماندهی یک گروه از شکاریهای آلمانی را که در شهربیاریتز
در فرانسه مستقر بودند به عهده گرفت. در 31 دسامبر 1943
(آخرین روز سال 1943) او شروع به حمله به یک دسته از بمب
افکن های آمریکائی نمود اما موفق نشد با آنها وارد یک جنگ
هوائی (داگ فایت) شده و باعث تاخیر بمب افکن ها در
بمب باران اهدافشان شود. در مارس 1944 او یکبار دیگر به واحد
JG54
در جبهه روسیه بازگشت.
او پس از آنکه موفق شد به 239 مین پیروزی خود دست یابد در
تاریخ 25 نوامبر 1944 مفتخر به دریافت نشان شمشیر طلا برای
نشان صلیب شوالیه مزین به برگ بلوط خود شد.
در روز 14 فوریه 1945 اُتو کایتل در 583 مین
ماموریت خود برفراز شهر کورلاند پوکت کشته شد. او در این روز
در یک نبرد هوائی در سطح پائین با یک دسته از هواپیماهای
ایلیوشین
LL-2
مواجه شد و موفق شد یکی از هواپیماهای ایلیوشین را هدف قرار
دهد. این هواپیما به سوی خطوط جبهه نیروهای روسی حرکت نمود
اما هواپیمای
FW190 کایتل هدف
آتش هواپیمای ایلیوشین دیگر قرار گرفت و تصمیم به هدایت
هواپیما به سوی زمین گرفت. براساس مشاهدات شاهدان عینی
هواپیمای او از کنترل خارج شده بود و به مانند فرفره درحالی که
میچرخید به سوی زمین سقوط کرد. او امکان استفاده از چتر نجات
را نیافت و هواپیمای او با بال سمت راست خود به زمین برخورد
نمود و ابتدا درهم شکست و سپس آتش گرفت و اندکی بعد منفجر شد.
اُتو در 583 ماموریت جنگی شرکت نمود و موفق شد 267 کشته بر دشمن تحمیل نماید
که 94 عدد از آنها ایلیوشین
بودند. او مقام چهارمین خلبان برجسته تاریخ هوانوردی جهان را
به خود اختصاص داد. او همچنین برجسته ترین خلبان
JG54 و برترین خلبان آس
FW190
در جنگ دوم جهانی بود.
تشیع جنازه کایتل
نوشته شده در
تاریخ : 07/08/89
نظر
بدهید |